Istorija porodice Simonović

Simonovići ranije Kusarovići vuku poreklo iz Popova Polja kasnije iz Morače od Stefana (Šćepana).

Šćepan Hercegovac je rodonačelnik bratstava: Ilića, Radojevića, Radonjića, Radulovića-Pandurica i Simonovića. Šćepan je muško ime nastalo od grčke reči Stephanos (Stefan) koje označava venac, krunu (onaj koji je krunisan). Ime Šćepan vuče korene od Sv. Stefana prvomučenika i arhiđakona koji je prvi postradao za Gospoda Isusa Hrista (slava svetorodne loze Nemanjića). Umro je i sahranjen je u jasenovsko groblje Sopčevinu.

U srpskom narodu postoje tri varijante (oblika, prevoda) drevnog prevoda hebrejskog i biblijskog imena Simon, Simeon, Simeun od kojih su nastala prezimena SIMONOVIĆI, SIMEONOVIĆI, SIMEUNOVIĆI. U Dečanskoj hrisovulji zastupljeno je pet imena ANDREJA, MATEJ, PETAR, SIMON I FILIP.

SIMONOVIĆI u crnogorskom plemenu BJELOPAVLOVIĆA su pridodata familija jer potiču od nastarijeg dela SRPSKOG STANOVNIŠTVA plemena LUŽANI. Lužani staro srpsko pleme je asimilirano od Vasojevića i drugih plemena kao što su Pješevci i Bjelopavlići. Dolaskom Bijelog Pavla i njegovih potomaka iz Metohije bili su sasvim istrebljeni a preostali deo se priključio Bjelopavlovićima. I danas ih ima u Bjelopavlovičkom plemenu u selima Slatina i Kosovu Lugu. Staro prezime im je bilo Kusarovići a slavili su Svetog Simona po kome su se kasnije i prozvali SIMONOVIĆI. Nisu uzeli zajedničku slavu Bjelopavlića Svetu Petku već zbog velikog junaštva koje su pokazali u borbi sa Turcima uzimaju za slavu SVETOG SRĐA.

Lužani su staro srpsko pleme koje je živelo oko donje Zete asimilirano od Vasojevića i drugih plemena kao što su Pješevci i Bjelopavlići. Etnološki pleme Lužani se smatraju ostacima srpskog autohtonog stanovništva daleko pre dolaska Bijelog Pavla i formiranja plemena Bjelopavlići i drugih zato što se celokupno stanovništvo crnogorskih regija smatralo SRPSKIM.

O Jasenovoj, kao selu, nema pisanih podataka, a Jasenova, kao selo, se pominje u turskom popisu iz 1477. godine.

Simonovići su dobili prezime po Simonu (Jojinom). Imao je braću Iliju i Radoja.

Bratstvo Simonovića je, po broju, drugo jasenovsko bratstvo. Brojno se dosta brzo povećavalo i ako je mnogo Simonovića ginulo u ratovima i raznim nesrećnim slučajevima. Simonovići su najpre živjeli na Potkutnjici, zatim na Brazdi, u Rijeci, na Skoke, na Zagradcu, u Gornjem Padežu, Jasičju i Kozarovcu.

Kako su se brojno brzo povećavali, podjelom imovine, koja je i onako bila slabog kvaliteta i prostorno dosta ograničena, neki od Simonovića su uzimali pod arendu (zakup) manastirska imanja u Donjem Zagradcu, na Bari (u Đuđevini) i na Dugom Lazu ili ''pod napolicu'' Pilopać. Drugi su se selili u druge krajeve: u Blatinu, u Planu, u Gornju Jablanicu, u Osretke, u Štitaricu, u Šahoviće, na Nikonovac, u Kolašin, na Baru i u Dojran.

Posle drugog svjetskog rata iz Jasenova su se odselili gotovo svi Simonovići u razne krajeve Jugoslavije, a neki u Ameriku, Njemačku, Englesku itd.

Bratstvo Simonovića je imalo 8 popova:

• Andrija Radivojev;

• Petar Andrijin;

• Jovan Petrov;

• Mašan i Jagoš Lazarevi;

• Nikola-Niko i Mirko Šćepanovi-Muratovi;

• Mileta Mirkov.

Bratstvo Simonovića dalo je zavidan broj junaka i zaslužnih ljudi:

• Jovan Radulov i Tripko Miletin su poginuli u Polimlju 1854. godine u teškoj borbi sa Turcima;

• Đele Tripkov je poginuo u Riječkoj Nahiji 1862. godine;

• Pop Andrija u boju na Lipovu 1872. godine, pred svom vojskom, je uletio u Turke i pao na megdanu, davši neumrli primjer kako se gine za slobodu na megdanu junačkom. Spomenik mu je podigao Kralj Nikola prvi na mjestu gde je poginuo;

• Barjaktar Drago je poginuo u Sinjavini;

• Perjanik Toma, barjaktar Đorđe i barjaktar Pavle Tripkovi, su bili poznati i cijenjeni junaci;

• Marko Simonov je u Pilopaću 1780. godine posjekao kolašinskog zulumćara Sefera buljubašu;

• Barjaktari Mijajlo i Mileta Bajovi. Mijajlo je poginuo u borbi protiv Turaka na Limu 1809. godine dok je nosio barjak koji mu je dao Karađorđe, taj barjak je u Jasenovu donijeo Mileta pa su ga nasljeđivali Tripko, Drago, Đorđije i Pavle, koji je pod njim poginuo na Mojkovcu 7. januara 1916. godine. Bajrak su u Jasenovu donijeli Marko, Milovan, Jovan i Mirko Vasilijevi i predali ga Pavlovim maloljetnim sinovima Miliji, Tripku, Petru, Miloradu i Baju. Oni su kasnije barjak dali na čuvanje sestri Jani, gdje mu se gubi trag;

• U proljeće 1896. godine Jovaš Radivojev i njegova žena Dunja, rođena Radojević, sa 6 maloljetnih sinova i 3 šćeri, krenu iz Jasenove put Srbije. Po dolasku u Gornju Jablanicu u selo Medevce na jednom proplanku u sred guste i visoke šume napraviše savardak u kojem su živjeli, sve dok nijesu iskrčili šumu i napravili kuću. O njima je Ivan Nikolin napisao pjesmu ''Kad me želja za prošlošću mine'':

Kad me želja za prošlošću mine,

za poreklo moje starevine

ja pomislim na moje đedove,

na đedove planinske vukove

Simonović Jovaša sinove

iz Moračkog sela Jasenove,

što znadoše stići i uteći

i na strašnom mijestu postojati.

Sve ću vam ih po redu kazati

Nedeljko je najstariji bio

i za njime se Sekule rodio

za Sekulom Radoš i Stojane

onda Marko, Janko, Radovane,

osmi biješe Boško vragolane,

kog su kažu zapunule vile

tu bijahu i tri sestre mile.

Sava im je najstarija bila,

a Borika ka bijela vila

ljepotom je dvore okitila.

A najmlađa biješe Ružica

cijeloga bratstva mezimica.

Njih je majka Dunja podizala

slobodarskim duhom napajala

i junačkim pasom povijala

Jovaš ih je sa hljebom ranio

od zla svakog čuvao i branio

Junaštvu ih je čojstvu učio,

zato bijehu časni i pošteni

i po dobru daleko čuveni.

No bi teško nejač prehraniti

i od Turske sile odbraniti,

pa se Jovaš morao seliti

no mu biješe teško ostaviti

Jasenovo ispod Ocke Gore

i Bijele na Zagradcu dvore

carsku lavru i Moračke strane,

sa bisernom rosom okupane

i jutarnjim suncem obasjane,

tužni pogled, braće i rođaka

i grobove svojieh predaka

ali šta ćeš kad je sudba taka.

On povede svoju familiju

pro Javora u zemlju Srbiju

pregaziše pitomu Toplicu

stigoše u Gornju Jablanicu,

njene guste planine pređoše

i u selo Medevce dođoše.

Na dno ovog sela planinskoga

naspram gordog visa Mrkonjskoga

iza koga sunce izgrijava

i osviće rujna zora plava.

Tu je Jovaš stao i ostao

usred gore savardak digao

tu su složne šume iskrčili

od njih plodne njive napravili,

zasadiše pitome voćnjake

ozidaše kule i čardake,

podigoše staje i torove

napuniše s čeljadi domove

a sa marvom staje i torove,

sa bijelom pšenicom ambare

i zelenim sijenom kotare.

što stvoriše za njima zemana,

ostalo je do današnjih dana,

a mi da se s njima ponosimo

i svijeće za dušu palimo,

i da ih nikad ne zaboravimo

i da slavu Srđevdan slavimo;

• Luka Paunov, profesor istorije, ranjen je u ruku, zatim ubijen 20. marta 1942. godine od četničkog mitraljesca. Osnovnoj školi u Nikšiću je 1958. godine dato njegovo ime;

• Proto Jagoš Lazarev je bio vijećnik AVNOJ-a, pukovnik JNA i nosilac Partizanske Spomenice, umro je relativno mlad 1946. godine;

• Mašan Lazarev je poznat po hrabrosti koju je pokazao kao zaštitnik Moračana i Rovčana od osionog ponašanja moračkog načelnika Gavra Adžića;

• Jovan Lazarev (Buđoni) rođen je 1882 godine, završio je oficirsku školu na Cetinju  kao mladi oficir, učestvuje u oba Balkanska rata. U prvom svetskom ratu na Mojkovcu kao komandir čete biva teško ranjen, odnose ga u Moraču na kućno lečenje. Još neoporavljenog švabe ga šalju u Mađarsku i Češku u koncetracione logore. Posle oslobođenja i ujedinjenja SHS u činu poručnika raspoređuju u Sarajevski garnizon odakle ga kao nepodobnog, zbog protivljenja što su svi Austrougarski oficiri iz Hrvatske i Slovenije primljeni u tadašnju vojsku dobili čin više većina bili na komandnim položajima, šalju ga  u Niš gde zatiče istu situaciju. Kao takvog prevremeno penzionišu u trideset devetoj godini. Posle penzionisanja vraća se u rodu Moraču, tu ga zatiče drugi svetski rat. On kao iskusan ratnik i oficir organizuje ustanak, veoma uspešno komanduje u borbama na raznim dužnostima. Od komandira čete bio je komadant Komskog odreda, nosilac partizanske spomenice i mnogo drugih odlikovanja iz svih ratova. Kao takav dobija nadimak BUĐONI  po čuvenom Ruskom maršalu koga sa ponosom nosi do kraja života. Penzionisan je u činu potpukovnika. Vraća se u rodnu Moraču sve do upokojenja 1968. godine. Njegovu smrt ondašnja JRT objavljuje kao udarnu vest u večernjem dnevniku;

• Stanko Šćepanov (Muratov) je bio jasenovski kmet i predsjednik opštine Donja Morača od 1923. do 1926. godine.

• Nikola (Niko) i Mirko Šćepanovi su bili sveštenici u Morači i u Kolašinu, a Mirko, od 1928. do 1941. godine u Dojranu. 1941. se vratio u Manastir Moraču i bio starešina Manastira do smrti 1957. godine;

• Mileta Mikov je učestvovao u oba Balkanska rata, a zatim bio u ropstvu 1918. godine. 1941. se uključio u Narodnooslobodilački pokret. Naredne godine u proljeće stupio je u Četvrtu proletesku crnogorsku brigadu, iako u godinama, izdržao sve napore preko Neretve i Sutjeske i drugih bojišta do kraja rata. Poslije oslobođenja bio je predsjednik Gradskog narodnog odbora Kolašina. Imao je Partizansku spomenicu 1941. godine;

• Danilo Miletin je, kao student prava, pripadao revolucionarnom studenskom pokretu na Beogradskom univerzitetu i postao član KPJ. Jedan je od organizatora ustanka 1941. godine. Učestvovao je u Pljevaljskoj bici, a zatim stupio u prvu proletersku brigadu. Iz rata je izašap kao major, a zatim je postavljen za političkog komesara Artiljeriske oficirske škole u Ćupriji, kao potpukovnik. Imao je partizansku spomenicu 1941. Život je izgubio veoma mlad na neobičan način, izvršio je samoubistvo zbog skrivljene nesreće. O tome je napisao pismo načelniku Glavne političke uprave JNA Otmaru Kreačiću;

• Lakić Milovanov je rođen 1911. godine u Osrecima. U KPJ je primljen septembra 1940. godine. Prilikom kapitulacije Jugoslavije vratio se u Moraču i učestvovao u pripremi ustanka. Od 13. jula 1941. bio je komesar čete, a zatim sekretar biroa ćelije i sekretar Narodnooslobodilačkog odbora u Donjoj Morači. Od aprila 1941. do aprila 1943. godine život je proveo u veoma teškim uslovima, stalno izložen opasnosti da bude uhvaćen ili ubijen od četnika Pavla Đurišića. Više puta je izbjegao sigurnu smrt u četničkim poterama. Od juna 1943. bio je sekretar Sreskog i član Okružnog komiteta KPJ, vijećnik CASNO-a, instruktor Obalskog komiteta KP Srbije za Kosmet, sekretar Sreskog komiteta KPJ, SKJ, sekretar za socijalna pitanjaa Izvršnog vijeća, Načelnik personalne uprave i direktor Zajednice osiguranja, narodni poslanik u Skupštini Crne Gore, poslanik u Vijeću naroda Savezne skupštine i rezervni potpukovnik JNA. Imao je više odlikovanja i Partizansku spomenicu 1941. Umro je 1981. godine;

• Vladimir Markov je bio aktivni oficir aviacije, učesnik Trinajestojulskog ustanka, a bio je komandir Osredačko-jasenovačke čete. Znao je da će biti strijeljan, pošto je bio član KPJ, a i zato što je prekršio ''zakletvu'' datu kralju ''da će braniti otadžbinu od svakog napadača''. I zaista, osuđen je na smrt i strijeljan 8. septembra 1942. godine u Brezi u 27. godini života. Vladimir je imao izuzetno hrabro držanje i na suđenju i za vrijeme izvršenja smrtne kazne;

• Batrić Mašanov je bio direktor Ciglane u Spužu, direktor Fabrike namještaja ''Marko Radović'' u Titogradu, direktor Kombinata ''Gornji Ibar'' u Rožajama i direktor u Kombinatu ''Trepča'' u Kosovskoj Mitrovici;

• Boško Sekulov je u ratu bio popularan omladinski rukovodilac u Donjoj Morači, a poslije rata prvi regrut iz Morače, bio je jedan od najboljih gardista. Takođe je bio sekretar Opštinskog komiteta SK u Donjoj Morači, predsjednik Opštinskog vijeća sindikata i sekretar Skupštine opštine Kolašin;

  

• Dragica Miletina je bila sudija za prekršaje i sekretar Opštinskog komiteta Saveza komunista u Kolašinu.

  

• Ananije Mirkov rođen je 19. oktobra 1928. u Osrecima, Donja Morača. Radio je u Narodnom odboru sreza i u Skupštini opštine Kolašin kao sekretar, u Izvršnom vijeću Skupštine SR Crne Gore i u Republičkom odboru SUBNOR-a. Pravnik. Bio je učesnik je na omladinskim radnim akcijama, bio je aktivan u omladinskoj organizaciji, a bavio se i planinarstvom. Za člana KPJ primljen je 15. juna 1947. godine. Odlikovan je ordenom rada sa zlatnim vijencem. Penzionisao se 1. marta 1990. godine. U 1998. godini je izdao knjigu: Osreci – selo u Donjoj Morači. Knjigu: Jasenova i Jasenovci od Šćepana do naših dana napisao je iz želje da se sačuvaju od zaborava imena potomaka Šćepana Hercegovca i drugih Jasenovaca, imena njihovih žena i odiva i starine i događaji iz dalje i bliže prošlosti Jasenovaca. Umro je u maju 2026. godine u 98. godini života;

• Ivan Nikolin rođen je 20. januara 1942. u selu Medevce, opština Medveđa, Gornja Jablanica. Ivanov đed, Sekule se doselio u Medevce iz Jasenova. Posle odsluženja vojnog roka 1963. godine, dolazi u Voždovu Šumadiju, u Aranđelovac, gde i danas živi, zapošljava se i radi kao profesionalni vozač sve do penzionisanja. Vrhunski pjesnik, član Društva guslara ''Karađorđe'' iz Kragujevca. Godine 2015.

objavljuje zbirku priča pod nazivom ''Šta bi bilo da nije gusala'', a 2022. godine objavljuje još jednu

zbirku priča ''Tragovi davnine''. Njegove pjesme nalaze se na diskovima vrhunskih guslara, a radovi su objavljivani u časopisu ''1804'', listu zadužvinskog društva ''Prvi srpski ustanak'' Orašac, ''Zmajevcu'', listu ''Gusle'' i zborniku ''Tragovi''. Njegove pjesme su snimali sledeći guslari: Saša Laketić, Milun Perović, Vukašin Gvozdenović, Aleksandar Bukilić, Čedomir Čavić, Svetolik Lazović, Radenko Rmuš, Milan Dašić, Nebojša Čuburić i drugi;

• Dušan (Duško) je sin Atanaska i Savke rođene Drašković, druge Atanoskove žene. Sa prvom je imao sina Jokana i ćerke Danicu i Granicu. Duško je veoma mlad ostao bez oca. Po završetku fakulteta zapošljava se u upravi opštine Kolašin na raznim rukovodećim mestima. Odlaskom iz opštine uspešno rukovodi u više preduzeća. Posle osamostaljenja države Crne Gore preuzima dužnost predsednika olimpiskog komiteta gde i danas sa uspehom obavlja ovu veliku i odgovornu dužnost.

Simonovići iz Gornje Jablanice viši oficiri, MUP I VOJSKA SRBIJE:

• Aleksandar Jagošev unuk Jovašev. Prvi diplomirani pravnik od osnivanja narodne milicije posle drugog svetskog rata. Radi kao visoki stručni rukivodilac na raznim sektorima mupa Srbije. Penzionisan u činu pukovnika narodne milicije;

• Milan Milisavljev. Završio vojnu akademiju u Beogradu i Zadru. Po završetku akademije odlazi u zagrebački garnizon odakle kao veoma stručan i odgovoran oficir raspoređuje u prateći bataljon Josipa Broza Tita gde radi sve do Titove smrti, posle toga dobija raspored u altiljerisko raketnim jedinicama vojske Jugoslavije kasnije Srbije. Iz zdravstvenih razloga prevremeno penzionisan u činu potpukovnika;

• Mijodrag Sretenov. Završava vojnu akademiju, službuje u Hrvatskim Karlovcima, Prištini i Beogradu kao načelnik odseka za bezbednost general štaba. Penzionisan u činu pukovnika.

U muzeju Kolašina-Odeljenje NOB-e, među fotografijama najistaknutijih učesnika NOR-a iz sreza Kolašinskog, nalaze se i fotografije četiri Simonovića: prota Jagoša, profesora Luke, Lakića Milovanovog i oficira Vladimira Markovog.

Iz Narodnooslobodilačkog rata su postali oficiri JNA Petar Milošev, kapetan prve klase, Miljan Stankov, kapetan prve klase, Drago Miletin, kapetan prve klase i Vučić Mirkov, potpukovnik.

Poslije rata je Vasilije-Vaso Svetozarov završio vojnu akademiju i ima čin potpukovnika.

Napomena autora:

Moje ime je Filip Brankov Simonović i autor sam ovog sajta, nastalog sa željom da se sačuva porodično pamćenje, imena predaka, istorija naše porodice, kao i da se ažuriraju podaci iz 2007. godine.

Ideju za izradu sajta dao mi je moj stric Zoran Ivanov Simonović, kome se posebno zahvaljujem.

Kao glavnu literaturu i osnovu za izradu porodičnog stabla koristio sam knjigu „Jasenova i Jasenovci od Šćepana do naših dana“, koju je napisao Ananije Mirkov Simonović. Pored knjige, kao dodatni izvor informacija korišćena je arhivirana verzija starog sajta srdjevdan.org, dostupna preko Internet Archive / Wayback Machine, na kojoj se nalaze i pojedina imena i podaci koji nisu zabeleženi u knjizi. Taj sajt je dizajnirao i ažurirao Milivoje Borivojev Radonjić.

U prikupljanju dodatnih podataka, porodičnih priča i drugih informacija pomogli su mi, prvenstveno, moj deda Ivan Nikolin Simonović, zatim, Peko Milošev Simonović, Miroljub Sretenov Simonović, Marija Slavoljubova Simonović i ostali. Svima se iskreno zahvaljujem na pomoći i podršci.

Ukoliko neko ima dodatne informacije, ispravke ili podatke koji mogu dopuniti porodično stablo, može me slobodno kontaktirati putem mejla.